| Logs van Mijn eigen ik |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
Ik vond dat een site zonder sterrenbeeld geen goede site was.Dus kies hieronder je sterrenbeeld en klik dan op ga.
|
30-01-2006 - Best bezochte site's
Ik heb gemerkt dat mensen winxclub heel leuk vinden.De site's groeien dan ook als kool.
Zelf vind ik magie geweldig.Ik weeet wel dat zo'n winx dingen niet kunnen.
Maar ander soort magie wel.Dus als jij ook een mooie site wil.
En je weet geen onderwerp hou hem dan over winx.
Gepost door: milougirl op 30-01-2006 om 19:10
Klik hier om de 2 reactie(s) te bekijken.
|
|
25-01-2006 - Voor Boekenwurmen:p
Heey BesoekJes 
Ik lees heel graag.En heb nieuw boek.JipPieéW!!!
Ik vind het hele leuke boeken.Om aan te raden komt hier vast een lijstje:
voor kinderen in de pubertijd:
Hoe overleef ik mezelf?Door:francine Oomen
hoe overleven ik met/zonder jou?door francine Oomen
hoe overleef ik me eerste zoen?door:francine Oomen
Hoe overleef ik me ouders?door:francine Oomen(die heb ik nu ram vet)
Hoe overleef ik de brugklas?door:Francine Oomen
Er zijn nog meer boeken ervan maar deze vind ik de leukste.
Voor jong en oud:
Harry potter  .Hep ze allemaal  '
Voor diegene die ze nog niet in huis hebben.Koop ze!
Carry slee boeken.O die zijn zo JaWMiieé 
Hier een rijtje(ze zijn wel voor tieners):
kappen!
Razend
Paniek
afblijven!
spijt!
pijnstillers
Dat waren ze.Ik zou zeggen ren naar de winkel
Gepost door: milougirl op 25-01-2006 om 19:57
Klik hier om de 2 reactie(s) te bekijken.
|
|
25-01-2006 - Voor Boekenwurmen:p
Heey BesoekJes
Ik lees heel graag.En heb nieuw boek.JipPieéW!!!
Ik vind het hele leuke boeken.Om aan te raden komt hier vast een lijstje:
voor kinderen in de pubertijd:
Hoe overleef ik mezelf?Door:francine Oomen
hoe overleven ik met/zonder jou?door francine Oomen
hoe overleef ik me eerste zoen?door:francine Oomen
Hoe overleef ik me ouders?door:francine Oomen(die heb ik nu ram vet)
Hoe overleef ik de brugklas?door:Francine Oomen
Er zijn nog meer boeken ervan maar deze vind ik de leukste.
Voor jong en oud:
Harry potter .Hep ze allemaal '
Voor diegene die ze nog niet in huis hebben.Koop ze!
Carry slee boeken.O die zijn zo JaWMiieé
Hier een rijtje(ze zijn wel voor tieners):
kappen!
Razend
Paniek
afblijven!
spijt!
pijnstillers
Dat waren ze.Ik zou zeggen ren naar de winkel
Gepost door: milougirl op 25-01-2006 om 19:57
|
|
04-01-2006 - Beheerder mailen
Wil je me nou is mailen?Helemaal onderaan kan je me mailen.
Je naam:Hoe je heet
Emailadres:Wat joun e-mail adres is.Want anders kan ik je niet terug mailen.
Bericht:Wat je wilt weten of vertellen.
Cavia plaatje!!!!!!!!!!!!!!
Gepost door: milougirl op 04-01-2006 om 21:57
Klik hier om de 2 reactie(s) te bekijken.
|
|
03-01-2006 - Sterrenbeelden
Wil je ook zo'n plaatje als wat ik ook heb gezet bij de weekhoroscopen.Mail me dan ff.Onderaan de site kun je me mailen.Zeg wat voor een sterrenbeeld je hebten ik stuur je het plaatje.
Gepost door: milougirl op 03-01-2006 om 22:53
|
|
03-01-2006 - Vragen Chillbunny chat
Problemen met onze chat?Hier komen de meestgestelde vragen:
Waarom verander ik in gast(met nog wat cijfers)?
Dat komt omdat de nickname die jij gebruikt heb al bezet is door iemand.Neem een andere nickname en dan komt alles goed.
Ik wil een nickname waar niemand anders op kan.Gaat dat?
ja dat gaat je kan je nickname registreren zodat niemand die nickname meer kan gebruiken alleen jij.Als je in de chat bent moet je dit type:
/msg nickserv register paswoord emailadres
paswoord:paswoord van je nickname die je invult voor je gaat chatten
emailadres:je email adres zodat we je kunnen inlichten over je nickname
Hoe verander ik mijn nickname?
moet je dit type:
/nick nieuwenick
nieuwenick:de nickname die je nu wilt
Hoe zorg ik ervoor dat iedereen die binnen komt een + (voice) krijgt?
Antwoord: Om autovoice in te stellen in je room tik je:
/msg chanserv levels #chillbunny set AUTOVOICE
AUTOVOICE: De tekst die je wilt als iemand de room binnen komt
bijv.:/msg chanserv levels #chillbunny set hey chatter leuk dat je ook komt chatten ik heet X_melOentj_X kom met me chatten
Zorg wel dat secure uit staat, dat doe je zo:
/msg chanserv set #chillbunny secure off
Deze autovoice werkt alleen op chatters die hun nickname geregistreert hebben, andere krijgen geen voice.
Waarom duurt het laden zolang?
De javachat kan even duren voor dat deze is ingeladen. Er moeten allerlei bestanden worden gedownload.Heb gewoon ff geduld
Waarom laad de webchat niet?
Waarschijnlijk heb je windows xp op je pc staan. In die windows versie zit geen java plugin. Op http://www.sun.com kan je deze downloaden.
Hopelijk weet je nu alles.
p.s.Heb je nog problemen mail me dan ff miloucremers@hotmail.com
Je kunt me ook mailen helemaal onderaan staat:Mail beheerder. Zo kun je me dus ook mailen.
Gepost door: op 03-01-2006 om 16:09
|
|
02-01-2006 - habbo hotel
ik heb gemerkt dat veel te veel mensen erin trappen als ze zeggen:''geef me je wachtwoord en dan zet ik 100 credits op je habbo''.Onzin!NIET doen dus.Je wordt altijd gehackt en je wordt alleen verdrietiger.Je denkt dan misschien wel:''ik krijg veel meer credits''.Maar het is nooit echt en als het niet echt is ben je heel veel meubi kwijt.Je moet het niet doen.Als je het echt wil proberen.Maak je gewoon een nieuwe habbo aan waar geen meubels op staan.Maar eigenlijk hoef dat helemaal niet want het is nooit waar.
Ik geef wel soms meubels weg.Ik zet de tijden waarin ik weggeef op de shoutbox(links aan de website) dus daar moet je zeker ff op kijken.Ik geef soms zomaar meubels weg en soms is er een wedstrijd hier op de site.Jullie moeten wel nog ff wachten.Want ik krijg over een maand pas zakgeld.
met vriendelijke groet,milougirl
Gepost door: milougirl op 02-01-2006 om 22:06
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
02-01-2006 - Dieren
Ik vind dat ik wel wat verhalen op me site mag zetten.Ik heb ze van Het support forum de verhalen lijken op elkaar en ze stralen ook het zelfde uit.Het zijn verhalen over dieren.
verhaal 1:
Ik kocht je als pup, toen ik echt een vriend nodig had. Ik was helemaal alleen, en had daar echt behoefte aan. Je hebt me in die tijd goed gedaan, ik heb erg veel aan je gehad, en je was inderdaad mijn ‘maatje’. Je was als een kind voor me, en zoals kinderen streken uithaalde, heb ik met jou ook het een en ander meegemaakt. We waren elkaar’s beste vriend, en ik was er van overtuigd dat we dat altijd zouden blijven.
Ik ben met je op cursus gegaan, en soms was dat ontzettend afzien voor je. Maar als het niet lukte, probeerde we het gewoon een tweede keer. En we hebben samen ons best gedaan. Ik weet nog als ik s’nachts weer eens niet kon slapen, dat jij altijd trouw naast mijn bed lag om over me te waken, en me gerust te stellen. Dat was altijd een heel fijn gevoel, en ik viel dan ook altijd weer zo in slaap. Ik kon me geen beter leven voorstellen. We gingen vaak wandelen, en maakten ritjes met de auto. Als ik op mijn werk was bleef jij altijd thuis om over het huis te waken. Je was altijd dol enthousiast als ik weer thuiskwam, een betere thuiskomst kon ik me niet voorstellen.
Maar na een tijdje kreeg ik toch het gevoel dat ik iets ‘miste’. Je was echt wel m’n maatje, maar ik had meer nodig. Ik werd ouder, en had behoefte aan een menselijke partner. Waar ik mee kon lachen, en huilen. Die me kon troosten en knuffelen. En toen kwam ik haar tegen.
Voor het eerst voelde ik mezelf intens gelukkig. Zij hoorde bij mij, net zoals jij en ik al die jaren bij elkaar gehoord hadden! Voor mij had je echt niet hoeven gaan. Het liefst had ik je voor altijd bij me gehouden, maar dat ging helaas niet. Zij was niet zo gesteld op honden. Ik kan me best indenken dat dat ontzettend moeilijk moet zijn geweest voor je. Maar ik kon niet meer mijn volle aandacht aan jou besteden. Zij was er nou eenmaal ook, en ik hield van d’r!
Toen kwam ons eerste kindje, een zoontje. In het begin ging het niet zo lekker tussen jullie, maar toen hij ouder werd werden jullie dikke maatjes. Je hebt veel uurtjes met ze doorgebracht. Je wist wanneer ik even mijn rust nodig had, en dan nam jij het voor heel even van me over.
Maar het huis dat altijd van ons was geweest, was het niet meer. Je was van ‘mijn hond’ verandert in ‘een hond’. De tijd die wij met z’n tweetjes hadden zou nooit meer terug komen. Ik had nu een gezin, en ook zij waren thuis daar. Jij hebt je daar moeilijk op kunnen aanpassen. Jij begreep niet dat niet alles meer van ‘ons’ was. Wilden we de kinderen s’middags op bed leggen, kwam jij ineens omhoog uit de dekens. Vooral mijn vrouw vond dit erg vervelend, en zag je op het laatst echt als een blok aan d’r been.
De tijd dat wij de wereld voor ons tweetjes hadden was voorgoed afgelopen, en ik begon me dat steeds vaker te beseffen. In onze ogen werd jij steeds lastiger, omdat jij je nog steeds vrij voelde, en je ook zo gedroeg.
De jaren dat ik enthousiast over je was geweest, en je als een kind voor me was waren voorbij. En ik zag aan je dat je ontzettend je best deed om het goed te doen, maar je kon het niet meer. En toen hebben we er voor gekozen om een nieuw huisje voor je te zoeken. Misschien dat jij ook iemand tegen zou kunnen komen die jou wereld zou veranderen en mooier zou kunnen maken.
Op een dag kreeg ik op mijn werk een aanbieding. Ik kreeg een opdracht, we zouden moeten verhuizen naar een andere stad. We zouden opnieuw beginnen, een nieuw leven met mijn gezin.
Ik kan me nog herinneren hoe enthousiast je altijd was als je met de auto mee mocht. Ook die dag.
Je wist niet hoe snel je in de auto moest komen, en ook tijdens de rit zat je geen minuut stil. Zelfs toen de deur weer openging wist je niet hoe snel je op ontdekkingstocht moest gaan. Maar dat was maar van korte duur, al snel kreeg je door dat er iets niet pluis was. Ik was erg stil, en door de jaren heen had je me zo goed leren kennen, dat je wist dat het niet goed zat.
Met pijn in mijn hart heb ik je daar toen achter gelaten. Ik was ervan overtuigd dat dit voor iedereen het beste was. Jij had nooit meer kunnen wennen in die nieuwe omgeving.
Tot een paar weken later de telefoon ging had ik het best naar mijn zin.
Het was het asiel en ze vertelde me dat ze er voor gekozen hadden je in te laten slapen. Toen knapte er iets in me. Ik twijfelde, had ik wel de goede keus gemaakt?
Maar dat deed er niet meer toe, het enigste wat ik dacht was;
“Hoe kon ik?�
verhaal 2:
Hoe Kon Je?
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Noot van de auteur:
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?", zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld.
Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asiels en dierenartspraktijken. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is. Doe alstublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt
DIt waren de verhalen.Ik vertel er ook nog bij dat de bonsai cats mishandelt worden.Een japanner in amerika die fokt bonsai katten.Dat klinkt niet vreemd maar hier komt het:de japanner injecteert de bonsai cats een spier relexed middel in.Vervolgens stopt hij ze in kleine potjes.Ze krijgen voedsel door een klein buisje.Als dit is gebeurt worden ze verkocht!Ze blijven hun hele leven verstopt in de potjes zitten.levend ook nog wel.Er zijn al veel mensen tegen het protesteren(ik doe ook mee)maar we zoeken nog meer mensen zodat die onzin eerder kan ophouden.Wil je graag meedoen tegen de protest van de mishandeling van de bonsai cai cats?mail dan ff naar:
miloucremers@hotmail.com
Gepost door: milougirl op 02-01-2006 om 21:46
|
|
|
